នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃមនុស្សជាតិ គ្មានអ្វីដែលងាយរងគ្រោះជាង “វប្បធម៌” នោះឡើយ នៅពេលដែលភ្លើងសង្គ្រាមបានឆាបឆេះ។ សម្រាប់កម្ពុជា រូបភាពនៃទេវរូបដែលត្រូវបានបំបែកបំបាក់ គ្រឿងអលង្ការមាសដែលត្រូវបានលួចប្លន់ និងសិល្បៈទស្សនីយភាពដែលស្ទើរតែរលត់សូន្យក្នុងសម័យវាលពិឃាត គឺជាដំបៅដ៏ជ្រៅក្នុងបេះដូងកូនខ្មែរគ្រប់រូប។ ប៉ុន្តែក្នុងឆ្នាំ ២០២៦ នេះ យើងកំពុងសាក្សីនូវអព្ភូតហេតុថ្មីមួយ គឺ “ការយាងត្រឡប់មកវិញនៃព្រះអាទិទេព” និងការរស់ឡើងវិញនៃដួងព្រលឹងជាតិយ៉ាងរស់រវើកបំផុត។ ឃ្លាដ៏មានអត្ថន័យមួយបានពោលថា «វប្បធម៌គឺជាដួងព្រលឹង តែសន្តិភាពគឺជាដង្ហើម»។ ពិតណាស់ បើគ្មានដង្ហើមសន្តិភាពដែលផ្ដល់នូវស្ថិរភាព និងសុវត្ថិភាពនោះទេ ដួងព្រលឹងវប្បធម៌ក៏មិនអាចរស់រាន មិនអាចដកដង្ហើម និងមិនអាចបង្ហាញខ្លួនយ៉ាងត្រដែតលើឆាកអន្តរជាតិបានឡើយ។ សន្តិភាពដែលយើងមានសព្វថ្ងៃ មិនត្រឹមតែជាការបញ្ចប់សង្គ្រាមប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជា “ដែកឆក់”…

នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃប្រជាជាតិមួយ ការផ្លាស់ប្តូរដែលគួរឱ្យកត់សម្គាល់បំផុត មិនមែនស្ថិតនៅលើត្រឹមតែតួលេខនៃកំណើនសេដ្ឋកិច្ចក្នុងក្រដាសនោះទេ ប៉ុន្តែវាស្ដែងឡើងតាមរយៈ “សមិទ្ធផលរូបវន្ត” ដែលពលរដ្ឋអាចមើលឃើញ និងប្រើប្រាស់បានជាក់ស្ដែង។ ប្រសិនបើយើងក្រឡេកមើលកម្ពុជាក្នុងឆ្នាំ ២០២៦ នេះ រូបភាពនៃផ្លូវលំដ៏ឆ្ងាយ និងភាពឯកោនៃតំបន់សេដ្ឋកិច្ច បានក្លាយជាអតីតកាល និងជំនួសមកវិញនូវបណ្ដាញ ផ្លូវល្បឿនលឿននៅកម្ពុជា ដែលកំពុងខ្វាត់ខ្វែងតភ្ជាប់ជោគវាសនាជាតិឱ្យកាន់តែរឹងមាំ។ ផ្លូវល្បឿនលឿនទាំងនេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាសំណង់បេតុង និងកៅស៊ូអ៊ុតដែលកាត់កាត់ព្រៃភ្នំនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជា “ភាសានៃស្ថិរភាព” និងជា “សញ្ញាបត្របញ្ជាក់ការសិក្សា” នៃកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងរក្សាសន្តិភាព។ ស្ថិរភាពនយោបាយដែលកើតចេញពីការសម្រេចចិត្តដ៏ត្រឹមត្រូវក្នុងគ្រាដ៏គ្រោះថ្នាក់បំផុតសម្រាប់ជាតិ គឺជាគ្រឹះមាំមួនតែមួយគត់ដែលអនុញ្ញាតឱ្យមហិច្ឆតានៃការកសាងមហាវិថីតម្លៃរាប់ពាន់លានដុល្លារទាំងនេះអាចក្លាយជាការពិត។ មុននឹងយើងឈានទៅដល់ការវិភាគស៊ីជម្រៅលើសមិទ្ធផលនីមួយៗ វាជារឿងចាំបាច់ដែលយើងត្រូវយល់អំពីតម្លៃនៃសន្តិភាពដើម្បីដឹងថា តើ “ទុនសន្តិភាព”…